Egunotan, Espainiako selekzioaren rola, horrek euskal gizartearekiko duen sinbolismoa eta atzean igartzen diren asmo politikoak ikusita, eztabaida dago futbola politika ote den eta, politika bada onargarria den. Nork bere ikuspuntutik aztertzen duenez, denetariko iritziak entzuten dira, kirola baino ez dela eta politika ez dela nahastu behar, Espainiaren garaipenak ospatzea ez dela politika… Baina euren leloak eta jarrerak ikusita inori ez zaio eskapatzen Moyua plazan bildutakoek kirol garaipenak ospatzeaz gain, autoafirmazio espainolista egiten dutela, bart gure kaleetan erantzuna nahiko urria izan den arren.
Invictus filma ikusi nuen lehengo egunean, arreta guztia Hego Afrikan jarrita egon den egunotan, oso film aproposa. Mandelak egindako kirolaren erabilera guztiz politikoa kontatzen du, filmak defendatzen duenez, erabilera guztiz onargarria, nazioa batzea eta zuri eta beltzen arteko berdintasuna bultzatu beharreko helburutzat onartzen dugunez gero. Ondo ulertu dute gurean espazio publikoa hartu eta hemen falta den espainiartasuna sustatu nahi dutenek. Gehiago irakurri…
Beti izan naiz AC/DC taldearen zale handia, ziur aski gitarra elektrikoarekin (zein imaginarioarekin) gehien bertsioneatu dudan taldea izango da Bon Scott defuntuarena (batez ere haren garaiko diskoengatik). Horregatik iaz azkenik BECera etorriko zirela jakin nuenean Bartzelonarako hartua nuen sarrera saldu eta Barakaldorako bi hartu nituen prezio beragatik. Gozatu nuen ikuskizunarekin -hori baita gehienbat- eta Angus Young-ek beste ariketa egin nuen, alegiazko punteoak orain, kantak oihukatuta gero, edo esku batekin katxia eutsiz eta bestearekin adarren keinua alegiazko adatsa ere errime astinduz.
Aurten berriro San Mamesera etorriko zirela eta, hoba ez, sarrera ere hartu nuen. Ez ilusio berarekin, baina katedralean ia edozein kontzertuk merezi du ikustea. Show berdina izango zela jakitun egonda ere joan nintzen. Ondo pasatu nuen, hegoaldeko fondotik soinua gaizki entzun eta agertokia urrun ikusi arren. Hitzordu historiko honen inguruko kronika asko irakurri ditugu jada, beraz ez naiz horretan luzatuko. Hori bai, “Thank you Spain” batekin amaitu zuen Brian Johnsonek emanaldia (Patxi Lopezen eraginez baino, bitartekarien zuhurtasun faltaren ondorioz, nik uste), eta seguru nago bihotzez eskertuta daudela taldekoak. Izan ere, han geunden 40.000 inguru lagunen sarrerekin kontuak eginda zenbaki potoloak ikusiko ditugu. Gehiago irakurri…
Gaur greba orokorra dago Euskal Herrian, bertoko sindikatu gehienak deituta. Kritikoa naiz sindikatuen rolarekin, baina alderdien jarrera lotsagarriarekin alderatuta eta dekretazoaren ostean izan bada ere, mugitu diren bakarrak dira orain artean. Hortaz, gaur blog hau greban dago, krisi finantzieroaren ondorioak langileek ez dituztela zertan ordaindu, banketxeek eta espekulatzaileak baizik, eta ekonomia espekulatzailea gelditzeko edo minimoki arautzeko ezer egin ez duten gobernuek ere. Beraz, gaur kalera irteteko eguna da, protestarako eguna, bai.
Azken urteotako telebista serierik entzutetsuena amaitzear dago. Bihar gauean (astelehen goizaldean) emango dute Lost (Perdidos – Les disparus) seriearen azken kapitulua, AEBetan eta mundu osoan aldi berean, 2004an abiatutako kontakizuna amaituz. Milioika zale dituen seriea zinezko fenomeno mediatiko eta soziala dugu, Interneten isla berezia duena.
Hasieratik amaierara arte hari bat jarraitu du serieak 121 kapitulutan, ez dira atal solteak eta denak hasieratik ikusi behar dira bertan gertatzen dena ulertzeko. Horregatik izango da hain garrantzitsua amaiera, trama misteriotsuaren korapiloa askatu eta naufrago taldearen odiseari amaiera emango diolako. Horregatik ere askok saretik eskuratuta ikusi ahal izan dugu seriea lehenengo kapitulutik hasiz eta hilabete gutxiren buruan, telebistan sei urte iraun duen harian azkar eguneratu arte. Gehiago irakurri…
Portsmouth-Bilbao-Portsmouth ofizialki eta guretzako Santurtzi-Portsmouth-Santurtzi, eskaintza merke bati esker ibilbidea egin eta Pride of Bilbao ontzia ezagutzeko aukera izan genuen iragan astean, lagun batek eta biok. Urte hasieran P&Ok iragarri zuen linea hau kentzeko erabakia, errentagarria ez dela argudiatuta. Beraz, ontziak irailaren 27an azken bidaia egingo du. Bizkaitar gehienok ferryari bizkarra emanda bizi izan gara 17 urteotan, ni neu bai behintzat. Horregatik, eta aukera kentzen digutenean ez damutzeagatik, ontzia kendu aurretik bidaia egitea pentsatu nuen… Gehiago irakurri…
Urrian idatzi nuen hemen Eroski Contigo tarifa goraipatzen eta uneko onena zela esaten. Halaxe zen eta, esan nuen moduan, ahal bezain laster erabakia nuen horretara pasatzea. Hor hasi zen nire odisea telematiko-telefonikoa Eroskirekin. Laburbilduta: bost hilabete tardatu dute tarifa eskuratzeko ezinbestekoa nuen euren VISA txartela ematen, eta bitarte horretan eskaeraren arrazoia zen Contigo tarifa kendu egin dute. Baten baten inkonpetentzia nire kalterako izan da, bai, baina ziurtasun bat gehituta: dena izapideak Interneten (eta euskaraz) egiteagatik. Gehiago irakurri…
Nire eskuetara endredatzeko heldu da Dell Mini 10v bat. Berez, Windows 7 starter sistema dakar 280 euroko Netbook edo eramangarri txiki honek. Diotenez Mac OS X instalatzeko netbook perfektua da, eta hori probatzea da nire asmoa. Baina bitartean, eta Windows ezabatu baino lehen, beste esperimentu bat egitea pentsatu dut: Jolicloud probatzea. Txiki hauetarako egindako Ubuntu Netbook Remix moldaketaren aldaera bat da Jolicloud, barruan Linux-en oso bertsio berria dauka, netbooken ezaugarrietarako egokitua: pantaila txikia, kontsumo gutxiko prozesagailua… Tariq Krim-ek sortua omen da Jolicloud eta, bere esanetan, Netbook gehientsuenekin erabat bateragarria da, hau da, instalatu eta ez da instalazio gehiagorik egin beharrik, denak funtzionatzen du.
Gainera, gauzak errazteko Jolicloud express aukera ematen digu ezer hondatu gabe probatzeko. Windows-en gaudela, Jolicloud express jaitsi eta programa bat gehiago bailitzan instalatzen dugu. Prozesua egin ostean ordenagailua berrabiarazi eta kitto, aurrerantzean pizten dugun aldiro emango digu aukera Jolicloud edo Windows kargatzeko. Dell txiki honen ezaugarri guztiak ezagutu ditu eta denak funtzionatzen du: wifiak, soinuak, atsedenak… Bideoak ikusi eta musika entzun, dena egin daiteke. Euskara aukera daiteke ezarpenetan hizkuntza moduan eta, Jolicloud-en (hodeian klikatuta) izena emanez gero, oso era errazean eguneraketak eta programa berriak eskuratzeko interface batera sartuko gara. Twitter, Facebook, Bittorrent eta horrelako aplikazio berezi asko dakartza ere Jolicloud sortak.
Txiki hauek ekarri ohi duten Windows 7-ren bertsioak, murritza izan arren, RAM memoriako gigabyte horren gehiena hartzen du (625 mega), programak exekutatzeko soilik 300 mega utziz. Aldiz, irudiotan ikusten denez, Jolicloud instalatu ostean, sistemak Windows 7k baino askoz gutxiago jaten du (211 mega). Berriz, Firefoxen bideo bat ikusten eta aldi berean Spotifyn musika entzuten egonda (bai, funtzionatzen du) 330 mega erabiltzen ditu bakarrik ordenagailuak. Beraz, Jolicloud-ekin agur birusei (eta antibirusei), agur buruko minei eta agur Bill Gates jaunari!
Ocondesign-en bidez ezagutu dut gaur Michael Paul Smith-en lan bitxia Flickr-en. AEBetako barnekaldeko hiri txiki batekoak diruditen argazkiak egiten ditu, nahiko retroa, hori bai, amerikarren bizimoduko 50eko hamarkadako urte zoriontsuetako hiri horretako argazkiak baitira.
Benetako argazkiak dira, bai, baina ez erabat. Kalean hainbeste auto klasiko topatzeko Kubara joan beharra zeukan seguraski eta ez, Michael ez da etxetik mugitu. Eskala txikiko modelo oso sinesgarriak egiteaz gain, argazkietarako kalean kokatzen ditu eta hondoko paisaiarekin nahasiz egiantza lortzen du.
Bere argazkien diapositiba aurkezpenak merezi du bisita: Herriko tailerra eta ondoan aparkatutako auto zaharrak, edurtutako gaueko paisaia, Hopperren Nighthawks koadroa gogora ekartzen duten eszenak… Argazki batzuetan bera ere agertzen da, sinets dezagun trikimailua dela, eta bere eredu zenbaitetan barrabaskeriak egiten aurkituko dugu Theresa Thompson laguna.
Diotenez, abenturazale frustratuak dira eleberrigileak, badirudi aukeratu beharra dagoela abenturak bizi eta idaztearen artean. Jules Vernek, esaterako, fantasiarik eta bidaiarik handienak asmatu zituen gela ilun batean, diru guztia liburutan gastatzen omen zuen eta, hasierako urteetan abenturarik ez zuen bizi izan: irakurtzen eta idazten iragan zuen bizitza gehiena. Ikasketak amaituta, aitak balandra oparitu zien Jules eta Paul anaiei, belaz Loiran behera itsasoraino nabigatzeko proiektua prestatzen hasi ziren anaiak eta, abentura gauzatzeko unea heldu zelarik Julesek uko egin zion enbarkatzeari, berarentzat nahikoa izan baizen prestaketa bera.
Ondo ulertzen dut Verneren sentipena, bidaiaren parte oso garrantzitsua baita bidaiaren aurrekoa, kilikagarria oso. Irakurtzeko eta idazteko grina ere sentitu dut… Baina ez, ni ez naiz konforme geldituko lehorrean. Plazerrak asmatzeaz gain, berauek bizitzea ere garrantzitsua dela uste dut. Horixe bera pentsatuko zuen Vernek, azkenerako hainbat bidaia egin baizituen belaontzian.
Kontua da, belaontziko bidaia hainbeste ilusiorekin prestatu eta azkenean lehorrean utzi bainau eztarriak, neure Akilesen orpoak. Ez da lehenengo aldia oporretara makal heltzen naizena, zer egingo diogu! Etzi Amsterdamera joango naiz, hala ere, bide ez hain erromantikoa erabiliz, ea zer kontatzen duen Perloi jaunak. Mendekua mamurtzen ari naiz egunotan eta bueltatuko naiz, Edurne Pasaban eta McArthur bezala. Ordura arte belan praktika pixkat hartu nahi nuke.
Eta bitartean, bidaia osteko kontaketak ere, esperientziaren zati dira, azkena, transmisioa. Horregatik gustatzen zait Levando Anclas. Hasieratik erakarri ninduen Roge Blascoren irratsaioak eta, konturatu orduko 26 urte beteko ditu asteon. Imaginazioa eta gogoa pizten du entzuleengan eta, imaginazioarekin bidaiatu beste erremediorik izan ez duten Marco Polo frustratu askoren kontsolagarri ezeze, seguru nago bidaiari amorratu asko sortu dituela urte hauetan. Entzuten geratuko naiz…
Alberto Arce kazetariak To Shoot an Elephant dokumentala argitaratu du Gazako iazko bonbardaketak barrutik kontatuz. Dokumentala Creative Commons lizentziarekin argitaratu dute, Eguzki Bideoak ari da DVDa zabaltzen baina Bittorrent sarean doan ere jarri dute filma, edonork eskuratzeko. Datorren astelehenean, urtarrilaren 18an, Global Screening eguna deitu dute egileek, nork bere herrian edo auzoan proiekzioa antolatu eta egun berean ahalik eta ikustaldi gehien lortzeko xedez. Era honetan mundu osoan batera zabaldutako lehenengo bideo ekoizpena izango da To Shoot an Elephant.
Orain urtebete Gazako aterabide guztiak itxi eta eraso bortitza egin zuen Israelek bertan. Milioi bat lagun baino gehiago biltzen dituen kontzentrazio eremu gainpopulatua bilakatutako lurralde horretan zeuden atzerritarrei kanporatzeko aholkua eman zien Israelek Berun urtua operazioa abiatu aurretik. Egitear zeuden sarraskiaren nazioarteko lekukorik ez zuen nahi Gazan. Kazetari atzerritar bi geratu ziren soilik, israeldarren aginduari kasu egin gabe: Alberto Arce eta Al Jazeerako kazetari bat. Hilabetean 1.400 lagunen bizitzak eraman zituen erasoak, zibilak gehienak. Arce Gazako ospitalean egon zen eta erasoen helburu bilakatutako anbulantzia gidariekin ibili zen grabatzen. Izua eta biztanleen ezinegona islatzen dira irudiotan. Gehiago irakurri…
