Beste batzuek bezala ondo gogoratzen dut gaur barregarriak liratekeen gauzak aurrerapen miragarriak zirela. Lehenengo Iñakiak gure hondartzetara heltzear zirela hasi ziren agertzen Casio digitalak, baten senideek Kanarietan erosiak edo beste baten aitak barkutik ekarriak. Playstationik ez zegoen orduan eta segapotoa zientzia-fikziozko amets bat zen. Flipatzen genuen kalkulagailua zeukan modelo aurreratuagoarekin, edo marzianoen joko xalo eta kaxkarra zekarrenarekin. Klaseko jefea bilakatzen zen horietako baten jabeak, are gehiago ondorengo modeloenak: iparorratza, FM irratia, plaka fotoboltaikoak, telebistako agintailua, pultsometroa… Gauza korapilatuz joan zen.

Nik ez nuen inoiz superguay horietako bat eduki, ordua, egutegia, alarma eta kronometroa baizik ez zituen F91 xaloa baizik, joko bakarra kronometroa segunduan doi gelditzea zuena. Orain, retro garaia bizi dugunez, G-Shock-en vintage bertsioak atera dituzte. Ni neurea berriro erosteko tentatuta egon naiz eta orduan Wikipedian jakin dut modelo horri Al Qaedako terroristen erlojua esaten diotela… Arriskua hartu dut, ezagutzen dut arrazoi ahulagoengatik atxilotu dutenik eta from lost to the river… Erabaki eta egin. Orain nire eskumutur retroa ikutu klandestino batekin jantzita dago.

Bilatzen jarrita, nire beste Casio bitxi ochenteroa aurkitu dut sarean. Casiotone aurreko Casio VL-Tone bat. Aurrez grabatutako doinu bakarra eta hainbat erritmo zituen, pianoa, flauta eta ADSR instrumentuak. Armoniarik ez, notak banaka jo behar ziren, baina doinu bat grabatu eta gero jo zitekeen modu automatikoan. Ea txinatarrek ekartzen didaten…