Urrian idatzi nuen hemen Eroski Contigo tarifa goraipatzen eta uneko onena zela esaten. Halaxe zen eta, esan nuen moduan, ahal bezain laster erabakia nuen horretara pasatzea. Hor hasi zen nire odisea telematiko-telefonikoa Eroskirekin. Laburbilduta: bost hilabete tardatu dute tarifa eskuratzeko ezinbestekoa nuen euren VISA txartela ematen, eta bitarte horretan eskaeraren arrazoia zen Contigo tarifa kendu egin dute. Baten baten inkonpetentzia nire kalterako izan da, bai, baina ziurtasun bat gehituta: dena izapideak Interneten (eta euskaraz) egiteagatik. Gehiago irakurri…
Nire eskuetara endredatzeko heldu da Dell Mini 10v bat. Berez, Windows 7 starter sistema dakar 280 euroko Netbook edo eramangarri txiki honek. Diotenez Mac OS X instalatzeko netbook perfektua da, eta hori probatzea da nire asmoa. Baina bitartean, eta Windows ezabatu baino lehen, beste esperimentu bat egitea pentsatu dut: Jolicloud probatzea. Txiki hauetarako egindako Ubuntu Netbook Remix moldaketaren aldaera bat da Jolicloud, barruan Linux-en oso bertsio berria dauka, netbooken ezaugarrietarako egokitua: pantaila txikia, kontsumo gutxiko prozesagailua… Tariq Krim-ek sortua omen da Jolicloud eta, bere esanetan, Netbook gehientsuenekin erabat bateragarria da, hau da, instalatu eta ez da instalazio gehiagorik egin beharrik, denak funtzionatzen du.
Gainera, gauzak errazteko Jolicloud express aukera ematen digu ezer hondatu gabe probatzeko. Windows-en gaudela, Jolicloud express jaitsi eta programa bat gehiago bailitzan instalatzen dugu. Prozesua egin ostean ordenagailua berrabiarazi eta kitto, aurrerantzean pizten dugun aldiro emango digu aukera Jolicloud edo Windows kargatzeko. Dell txiki honen ezaugarri guztiak ezagutu ditu eta denak funtzionatzen du: wifiak, soinuak, atsedenak… Bideoak ikusi eta musika entzun, dena egin daiteke. Euskara aukera daiteke ezarpenetan hizkuntza moduan eta, Jolicloud-en (hodeian klikatuta) izena emanez gero, oso era errazean eguneraketak eta programa berriak eskuratzeko interface batera sartuko gara. Twitter, Facebook, Bittorrent eta horrelako aplikazio berezi asko dakartza ere Jolicloud sortak.
Txiki hauek ekarri ohi duten Windows 7-ren bertsioak, murritza izan arren, RAM memoriako gigabyte horren gehiena hartzen du (625 mega), programak exekutatzeko soilik 300 mega utziz. Aldiz, irudiotan ikusten denez, Jolicloud instalatu ostean, sistemak Windows 7k baino askoz gutxiago jaten du (211 mega). Berriz, Firefoxen bideo bat ikusten eta aldi berean Spotifyn musika entzuten egonda (bai, funtzionatzen du) 330 mega erabiltzen ditu bakarrik ordenagailuak. Beraz, Jolicloud-ekin agur birusei (eta antibirusei), agur buruko minei eta agur Bill Gates jaunari!
Ocondesign-en bidez ezagutu dut gaur Michael Paul Smith-en lan bitxia Flickr-en. AEBetako barnekaldeko hiri txiki batekoak diruditen argazkiak egiten ditu, nahiko retroa, hori bai, amerikarren bizimoduko 50eko hamarkadako urte zoriontsuetako hiri horretako argazkiak baitira.
Benetako argazkiak dira, bai, baina ez erabat. Kalean hainbeste auto klasiko topatzeko Kubara joan beharra zeukan seguraski eta ez, Michael ez da etxetik mugitu. Eskala txikiko modelo oso sinesgarriak egiteaz gain, argazkietarako kalean kokatzen ditu eta hondoko paisaiarekin nahasiz egiantza lortzen du.
Bere argazkien diapositiba aurkezpenak merezi du bisita: Herriko tailerra eta ondoan aparkatutako auto zaharrak, edurtutako gaueko paisaia, Hopperren Nighthawks koadroa gogora ekartzen duten eszenak… Argazki batzuetan bera ere agertzen da, sinets dezagun trikimailua dela, eta bere eredu zenbaitetan barrabaskeriak egiten aurkituko dugu Theresa Thompson laguna.
Diotenez, abenturazale frustratuak dira eleberrigileak, badirudi aukeratu beharra dagoela abenturak bizi eta idaztearen artean. Jules Vernek, esaterako, fantasiarik eta bidaiarik handienak asmatu zituen gela ilun batean, diru guztia liburutan gastatzen omen zuen eta, hasierako urteetan abenturarik ez zuen bizi izan: irakurtzen eta idazten iragan zuen bizitza gehiena. Ikasketak amaituta, aitak balandra oparitu zien Jules eta Paul anaiei, belaz Loiran behera itsasoraino nabigatzeko proiektua prestatzen hasi ziren anaiak eta, abentura gauzatzeko unea heldu zelarik Julesek uko egin zion enbarkatzeari, berarentzat nahikoa izan baizen prestaketa bera.
Ondo ulertzen dut Verneren sentipena, bidaiaren parte oso garrantzitsua baita bidaiaren aurrekoa, kilikagarria oso. Irakurtzeko eta idazteko grina ere sentitu dut… Baina ez, ni ez naiz konforme geldituko lehorrean. Plazerrak asmatzeaz gain, berauek bizitzea ere garrantzitsua dela uste dut. Horixe bera pentsatuko zuen Vernek, azkenerako hainbat bidaia egin baizituen belaontzian.
Kontua da, belaontziko bidaia hainbeste ilusiorekin prestatu eta azkenean lehorrean utzi bainau eztarriak, neure Akilesen orpoak. Ez da lehenengo aldia oporretara makal heltzen naizena, zer egingo diogu! Etzi Amsterdamera joango naiz, hala ere, bide ez hain erromantikoa erabiliz, ea zer kontatzen duen Perloi jaunak. Mendekua mamurtzen ari naiz egunotan eta bueltatuko naiz, Edurne Pasaban eta McArthur bezala. Ordura arte belan praktika pixkat hartu nahi nuke.
Eta bitartean, bidaia osteko kontaketak ere, esperientziaren zati dira, azkena, transmisioa. Horregatik gustatzen zait Levando Anclas. Hasieratik erakarri ninduen Roge Blascoren irratsaioak eta, konturatu orduko 26 urte beteko ditu asteon. Imaginazioa eta gogoa pizten du entzuleengan eta, imaginazioarekin bidaiatu beste erremediorik izan ez duten Marco Polo frustratu askoren kontsolagarri ezeze, seguru nago bidaiari amorratu asko sortu dituela urte hauetan. Entzuten geratuko naiz…
Alberto Arce kazetariak To Shoot an Elephant dokumentala argitaratu du Gazako iazko bonbardaketak barrutik kontatuz. Dokumentala Creative Commons lizentziarekin argitaratu dute, Eguzki Bideoak ari da DVDa zabaltzen baina Bittorrent sarean doan ere jarri dute filma, edonork eskuratzeko. Datorren astelehenean, urtarrilaren 18an, Global Screening eguna deitu dute egileek, nork bere herrian edo auzoan proiekzioa antolatu eta egun berean ahalik eta ikustaldi gehien lortzeko xedez. Era honetan mundu osoan batera zabaldutako lehenengo bideo ekoizpena izango da To Shoot an Elephant.
Orain urtebete Gazako aterabide guztiak itxi eta eraso bortitza egin zuen Israelek bertan. Milioi bat lagun baino gehiago biltzen dituen kontzentrazio eremu gainpopulatua bilakatutako lurralde horretan zeuden atzerritarrei kanporatzeko aholkua eman zien Israelek Berun urtua operazioa abiatu aurretik. Egitear zeuden sarraskiaren nazioarteko lekukorik ez zuen nahi Gazan. Kazetari atzerritar bi geratu ziren soilik, israeldarren aginduari kasu egin gabe: Alberto Arce eta Al Jazeerako kazetari bat. Hilabetean 1.400 lagunen bizitzak eraman zituen erasoak, zibilak gehienak. Arce Gazako ospitalean egon zen eta erasoen helburu bilakatutako anbulantzia gidariekin ibili zen grabatzen. Izua eta biztanleen ezinegona islatzen dira irudiotan. Gehiago irakurri…
Barreari ezin eutsirik irakurri nuen titularra lehengo egunean: “El entorno de ETA utiliza grupos de catequesis para adoctrinar a jóvenes“. Haw, haw, haw, eta gu enteratu gabe. Inuzenteen eguna hamar egun aurreratu nahi izan duten edo albistea 40 urte traspapelatuta argitaratu barik geratuko ote zen galdetuko du baten batek, bai zera! Fundación de Victimas del Terrorismo delako elkarte batek egindako ikerketa sakonaren ondorioa ei da eta oihartzuna izan du ABC, Libertad Digital, El Diario Exterior eta El Economista bezalako komunikabide serioetan.
Kontua da 13 urterekin katekesitik betirako egotzi nindutenetik gauzak asko aldatu direla. Katekesia ez omen da lehen zen leku aspergarria; orain terrorismo eskolak dira. Klaro, aspaldi mezara joaten ez naizenez, ez dakit zer nolako giro militantea dagoen bertan. Tira, Confuciok esan zuenez, “Más vale buen humor que en los cojones un tumor”. (Bide batez, konparatu Meneameko iruzkinak Libertad Digitalen daudenekin. Aizue, azken abduzitu hauek telebista katea daukatela!
Hoy comienza el juicio a los procesados a causa del cierre, en febrero de 2003, del diario Euskaldunon Egunkaria. A raíz de aquel cierre, y desde entonces, vengo escribiendo en este blog mis pedradas, desvaríos y reflexiones. Hoy, por primera vez desde entonces, me he decidido a escribir en español para tratar de contar a quien tenga interés y quiera escuchar mi explicación de por qué este proceso es uno de los mayores despropósitos judiciales de los últimos años. Sinceramente creo que, además de otras circunstancias desfavorables del contexto político, el desconocimiento fuera de nuestra comunidad vascoparlante sobre lo que era Egunkaria hizo posible que se lo cargaran impunemente. También ha hecho posible la prolongación en el tiempo de este injusto proceso y que hoy tengamos que estar hablando de compañeros juzgados, además de en su día ultrajados, maltratados y calumniados. Gehiago irakurri…
Zer gertatuko da gizakiok lurretik desagertzen garenean? Dudarik gabe, egunen batean desagertuko da azken gizakia eta, seguraski, planeta guztiz suntsitu ez badugu, bizitzak aurrera jarraituko du. Bideo honen abiapuntua gizaki guztiok bat-batean desagertuko garen unea da. Ez da arrazoia zehazten, baina alegiazko desagerpen baketsua izango dela suposatuz (izurrite indartsua-edo), biharamunean abiatzen da prospektiba hori. Gertatu izan da jada, hainbat lekutan: Txernobyl ondoko Pripiyat hirian edo Zipreko Varoshan ikus daitezke urte gutxi batzuren ondorioak babesik gabeko egitura, kale eta lorategietan. Denboraren podesuz gizakion eraikuntza guztiak desagertu eta naturak berriro hiriak kolonizatuko ditu…
Altsasun sortu zen Herri Batasuna, eta Atzoko agerpena bertan egin izana kointzidentzia ez dela pentsatu nahi dut. Azken hilabeteotan gabiltza, azken asteotan batez ere, ezker abertzaleak azkenik bide armatuaren amaiera barneratu duen zantzuak jasotzen. Atzokoa horren berrespena izan zen. Idatziz, asteotan zabaldutako eztabaidarako txostenak zekarren, noski, baina atzoko mise en scène-aren helburua erabaki horren inguruko batasuna adieraztea zen, barrura eta kanpora begira.
Noski, ezker abertzalea zentzu zabalean hartuta (eremu soziopolitikoa) aspaldion arnasten den bertako gehiengo sozialaren hausnarketa eta gogoa norabide horretan doa, baina nukleo politikoaren eskutik berariazko hain adierazpen argirik ez da egon orain arte. Lehengoan Arnaldo Otegik, Rafa Diezek eta sarekada berean atxilotutako besteek beste fase bat, beste estrategia batzuk, beste tresna batzuk izango zituen fase politiko berriaren hasiera eskatu zuten gartzelatik: “estrategia horrek oinarri bakarra izan beharko du: herritarren atxikimendua” zioten. Atzokoa ezker abertzaleko egitura politikoaren eta erreferentzia nagusien hitz horiekiko berrespen argia eta garbia izan zen. Gehiago irakurri…
Txema Olazabalek PGAko Hall Of Fame ospetsuan onartua izan zen lehengo egunean. Zeremonian gurasoei euskaraz zuzendutako eskertzak hunkitu nau beraiek bezala. Oso detaile polita izan zen, euskaratuko dut:
“Mundura ekarri ninduten . Zinez apalak dira eta bizitzako kontu txikiekin gozatzen irakatsi didate. Neke asko pairatu dituzte euren seme-alabek bizitzan aukerak izan zitzaten. Ez dakite ingelesez, beraz, mesedez, utzidazue eskerrak ematen nire ama-hizkuntzan”. (Orduan euskaraz): “aita, ama, mila esker egin duzuen guztiagatikan. Zoragarriak zarete eta bihotz bihotzez maite zaituztet”, mila esker.
Jakinminez, nazioarteko ekitaldi publiko batean norbaitek euskara erabiltzeak izan duen oihartzunaren bila abiatu naiz, nire atsekaberako. Ingelesezko prentsan “golfista espainiarrari” eginiko omenaldiaren aipamen asko, aipamenik ez, ordea, hizkuntzari. Tira, hizkuntzari bai, baina ez euskarari:
“Olazabal provided another touching moment when he addressed his parents in Spanish. His mother bowed her head and began crying, and tears ran down the face of his father as he looked at his son”.
Webgune ofizialean badator ekitaldiaren kronika eta sarituen diskurtsoen transkripzioa. Hau da Olazabalenaren zatia:
“The next couple is even a little bit more special. They brought me into this world. They are truly humble, and they have shown me how to enjoy the small things in life. They’ve made a lot of sacrifices so their children could have a better start in life. They don’t speak a word of English, and please allow me to thank them in my native language. (Speaking Spanish.) (Applause.)”.
Beraz, “in my native language” esan zuenean, gaztelaniaz ere ez dakiten kazetariek jakintzat eman zuten kirolari espainiarrak gaztelaniaz esango zituela hitz ulertezin horiek. Ondorioz, seguraski PGAko prentsa ohar ofizialek hedatuta, euskarazko agurraren aipamenik ez ingelesez. Berriz, Googlen 180 bat lekutan ageri da gurasoei gaztelaniaz zuzendu ziela eskertza.
