Akaso Kafe Antzokian egiteko moduko festa zen, egongo diren artistak, giroa eta helburuak kontutan hartuta, baina Garik elkarrizketa honetan dioenez, BBK enrollatu ei da ekonomikoki eta bere aretoan egingo dute. Sarrerak 20€ balio du eta Interneten eros daiteke hemen.

Xavier Zabalo izeneko jesuitarengandik (hizki gutxi batzuek kasu honetan diferentzia markatzen dute eta ez, ez du zerikusirik nirekin, ateoa bainaiz) sortu da Kongoko sortzaile gazteak laguntzeko asmoa eta laguntzaile ezin aproposagoa topatu du bertokoen artean, Garik berak sei hilabete igaro baizituen hango artistak ezagutzen eta hemengoak bildu baititu ekimenean esku har dezaten. Garik bultzada eman nahi dio gaiari-jaiari eta aipamen askorik izan ez duenez, bada, hemen duzue informazioa. Afitxa Yogurinha Borovaren Flickr-etik eskura daiteke neurri handian.

Sala BBK Bilboko Kale Nagusian dago, duela urte batzuk Euskaltelium zapuztua izan zen tokian. Orain, berriro eraberritu eta bere kultura gunea jarri du bertan Bizkaiko kutxak (edo EAEko bankuak?). Programazio interesgarria dute eta informazio asko ari dira mugitzen, webtv batean, Facebooken, Twitterren, Vimeon eta Flickr-en aurkituko dugu informazioa.

Ona duzu eguna.

Zu oso benetako mailegu bila? bat prezio tasa?

2 barruan 3 lanegun. Duzu ukatu egin koherentziaz?

Zure banku eta bestelako finantza-erakundeek? Berri ona da hori!

Mailegu bitarteko eskaintzen dizugu € to $ 1,000.00 30,000,000.00 Max from. % 3

urteko emaitzak. Enpresa lehiakorrak garatzeko maileguak

EDGE / enpresa zabaltzea. Ziurtagiria, fidagarria, fidagarria gara,

Azkar, eraginkor eta dinamikoa. Eta lankidetza-lana financier

Real enpresa eta finantzaketa modu guztiak, erantzun hau e-mail: enpresa (helbidekendudut)@aol.com mailegua

epe luzerako mailegua eskaintzen dizugu hilabeteko eman berrogeita hamar urte.

Mailegu mota hauek eta eskaintzen dugu askoz gehiago da;

* Mailegu pertsonalak (Isad mailegua)

* Enpresa maileguak (mailegua Isad)

* Mailegua finkatzea * konbinazioa mailegua

* Home hobetzea.

Mesedez zaude pozik daude eta nahi izanez gero, gure eskaintza ekonomikoak, ez

Gurekin harremanetan jarri behar duzu gure zerbitzu badu behar bezala

Gurekin emateko honako informazio prozesua hasteko

Zure Maileguak arabera.

Mesedez bazara du lehenbailehen maileguaren interesa gaur

E-mail gurekin posta elektronikoko helbide honetara: (helbideakendudut)@aol.com ekin

Best Regards
Kate Tedy

Beti izan naiz AC/DC taldearen zale handia, ziur aski gitarra elektrikoarekin (zein imaginarioarekin) gehien bertsioneatu dudan taldea izango da Bon Scott defuntuarena (batez ere haren garaiko diskoengatik). Horregatik iaz azkenik BECera etorriko zirela jakin nuenean Bartzelonarako hartua nuen sarrera saldu eta Barakaldorako bi hartu nituen prezio beragatik. Gozatu nuen ikuskizunarekin -hori baita gehienbat- eta Angus Young-ek beste ariketa egin nuen, alegiazko punteoak orain, kantak oihukatuta gero, edo esku batekin katxia eutsiz eta bestearekin adarren keinua alegiazko adatsa ere errime astinduz.

Aurten berriro San Mamesera etorriko zirela eta, hoba ez, sarrera ere hartu nuen. Ez ilusio berarekin, baina katedralean ia edozein kontzertuk merezi du ikustea. Show berdina izango zela jakitun egonda ere joan nintzen. Ondo pasatu nuen, hegoaldeko fondotik soinua gaizki entzun eta agertokia urrun ikusi arren. Hitzordu historiko honen inguruko kronika asko irakurri ditugu jada, beraz ez naiz horretan luzatuko. Hori bai, “Thank you Spain” batekin amaitu zuen Brian Johnsonek  emanaldia (Patxi Lopezen eraginez baino, bitartekarien zuhurtasun faltaren ondorioz, nik uste), eta seguru nago bihotzez eskertuta daudela taldekoak. Izan ere, han  geunden 40.000 inguru lagunen sarrerekin kontuak eginda zenbaki potoloak ikusiko ditugu.

The Great Rock’n'Roll Swindle zioten Sex Pistols taldekoek. Ez dugu ezer deskubrituko altura honetan bitartekari zenbaitek eta, batez ere, talde mitikoek dirutza ederrak egiten dituztela esaten badugu. Argitaratu denez, Live Nation eta Last Tour enpresek antolatua, Bilboko udalak eta Bizkaiko Foru Aldundiak lagunduta etorri dira australiarrak San Mamesera. Ez dakit denon dirutik zer zentzutan eta zer kopururekin lagunduta zegoen AC/DCrena, ez baitut inon daturik aurkitu, baina pentsatzekoa da tartean turismoa sustatzeko Promobisa udal enpresa eta Bizkaiko Aldundia egonda erraztasun franko izango zituztela bitartekariek San Mames lehertzeko.

Sarrera bakoitza 60,75+BEZ (4,25) + banaketa (7,50) = 72,50euro kostatzen denez, guztira 2.900.000 euro ordaindu dira. Hortik gutxi gora-beherako banaketa eginez:

• Ticketmaster-ek bere 7,50 euroko banaketa gastuekin 300.000 euro eraman ditu (taldea dakarren Gamerco artisten bitartekaritza enpresa bezalaxe Live Nation taldekoada, berak iaz erosi baizuen).
• Estatuak ere bere zatia eraman du BEZ bidez: 170.000 euro.
• SGAEk ere bere %10 eraman du 60,75 horretatik: 242.800 euro.
• Taldeak zuzenean milioi bat eurotik gora eraman ditu. Ez dago datu zehatza jakiterik, bitartekariak behartuta baitaude talde handien cache-a ezkutuan mantentzera, baina normalki sarreraren %45 inguru izaten omen da.
• Gainerakoa, ekoizpen gastuak kendu ostean, antolatzaile-bitartekarientzat da.

Hasieratik amaierara arte hari bat jarraitu du serieak 121 kapitulutan, ez dira atal solteak eta denak hasieratik ikusi behar dira bertan gertatzen dena ulertzeko. Horregatik izango da hain garrantzitsua amaiera, trama misteriotsuaren korapiloa askatu eta naufrago taldearen odiseari amaiera emango diolako. Horregatik ere askok saretik eskuratuta ikusi ahal izan dugu seriea lehenengo kapitulutik hasiz eta hilabete gutxiren buruan, telebistan sei urte iraun duen harian azkar eguneratu arte.

Irla misteriotsuaren eta naufragoen kontua oso literarioa da, eta zinematografikoa ere. Irudi eta osagarri erakargarriak nahasten ditu serieak, literaturari eta filosofiari keinuak eginez. Lokalizazio ikusgarriak, gidoigintza lan izugarria eta produkzio erraldoia dira serie honen gakoak.

Datorren igande gauean emango dute AEBetako FOX katean eta aldi berean munduko hainbat lekutan. Hemen asteleheneko 6:30 izango dira, baina sei urteotan seriea jarraitzen egon diren zale askorentzat ez da hori sakrifizio handia izango. Gau berezia antolatu dute Espainiako Cuatron eta Frantzian TF1 katean. (irudia: Mattson Creativek sortutako afitxa sorta).

Hainbat datu bitxi aurkitu ditut ontzi honen inguruan. 1986an Finlandiako Turku herrian egina, hasiera batean MS Olympia izena zuen eta Finlandiako Viking line enpresaren kolore zuri-gorriak eraman zituen Estokolmo eta Helsinki arteko uretan, bere biki MS Mariella ontziak legez. Baltikoan ibiltzeko egin zutenez izotzerako A klasekoa da, izoztutako uretan ibiltzeko ahalmena ematen dion branka eta krosko lodia dituelako. Zazpi urte geroago, enpresak arazo ekonomikoak zituenez, Irish Continental Group enpresari saldu zion eta honek P&O enpresari alokairuan utzi dio 1993tik hona. Alokairuaren epea irailean amaituko da eta orduan irlandarren eskuetara bueltatuko da ontzia.

Egin zituztenean  munduko ferryrik handienak ziren Olympia eta Mariella, karga, bidaiari eta gela kopuruari zegokienez. Izan ere, ferry esaten badiogu ere, ingelesez cruiseferry deritzon erdibideko kategorian sartzen da: ferrya denez autoak eraman ditzake, baina itsas-bidaia luzeak egiteko gai diren ontzien zerbitzu eta instalazioak ditu, bertan lo egin eta ondo pasatzeko. Horregatik bidaiari askok mini gurutzaldiak egiteko erabiltzen dute Pride of Bilbao, barruan egote hutsaren plazerragatik: Bilbon ordu pare bat eman eta buelta Portsmouthera. Kontrako bidea ere egin daiteke, Santurtzitik abiatuta, baina gutxienak dira hemendik abiatzen direnak, egiaztatu dugunez.

Hiru egunerako arropak, liburu bat, kamara eta prismatikoak hartuta heldu ginen igandean Santurtzira, minicruise joan-etorria egiteko. Arrantza portuaren atzean dagoen terminalera heltzeko oinezkook gaizki seinaleztatuta dagoen ate batetik sartu behar dira eta terminalean, txartelak hartu ostean, gauzak eskanerretik pasa eta barrura. Handia da ontzia, dendak eta harrera seigarren kubiertan daude eta hortik gora jatetxeak, tabernak eta bestelako zerbitzuak daude. Zortzigarrenean zinetxoak eta brankako begiratokia. Tabernak brankan, tabernak popan, garagardorik ez da falta ontzian. Eguraldi ona izanez gero popa aldean etzaulkiak daude, lasai-lasai irakurtzen edo ostertzera begira egoteko.

Barruan, hainbat kafetegi daude eta hiru jatetxe ezberdin, prezioaren arabera. Txikipark modukoa, supermerkatua, ileapaindegia eta jolas-makina gela. Behean, bigarren kubiertan, saunak, gimnasioa eta piszinatxoa aurkituko ditugu, normalki jende gutxirekin, inglesek gehiago estimatzen baitituzte goiko tabernak. Popa aldean kasinoa eta diskoteka handi xamarra dago, gauero umore eta koreografia ikuskizunak eskaintzen dituena.

Baina eguraldiak eta zorteak laguntzen badu ikusgarririk onena uretan aurkituko dugu: baleak ikustea. Bizkaiko golkoan barneratu eta berehala sakonera ia 4.000 metroraino heltzen da. Ur horietan baleak ugariago dira, handiak batez ere, eta zaila den arren guk suertea izan genuen arratsalde horretan hainbat ale ikuskatzeko. Fundazio bateko kideak joan ohi dira ontzian Biscay Dolphin Research Programme proiektuak Pride of Bilbao erabiltzen baitu baleak eta izurdeak ikuskatzeko talaia moduan. Zubitik adi-adi, behaketa bakoitza megafoniatik iragartzen dute, jendeari nora begiratu behar duen eta zer animali mota den esanez.

Horri esker zere arrunta edo fin whale (Balaenoptera physalus) bat ikusi genuen urrunean, munduko bigarren animaliarik handiena, haize futzada ikusgarriak botatzen. Geroago pilotu balea talde bat ikusi genuen eta, arratsalde amaieran, brankako begiratokitik kaxalote ama eta kumea ikusi ahal izan genituen, brankatik metro batzutara. Hurrengo egunean, aldiz, izurde bakar batzuk baino ez genituen ikusi, bueltako bidaia osoan bezala.

Review honetan, bidaiaren bideoa egin dute:

Santurtzitik abiatu eta biharamuneko arratsaldean heltzen da ontzia Portsmouth-era, 28 orduko bidaiaren ostean. Bertan derrigorrez jaitsi behar dira bidaiariak eta ordu eta erdi eskas daukate Spinakker tower ingurura taxiz joan eta zerbait erosteko. Te pixkat Tescon erosi eta buelta ferryra. Bueltako bidaia astiroago egiten du ferryak eta gehiago irauten du, 35 ordu, goizeko 8etan Santurtzira heltzeko. Deigarria egin zitzaidan Santurtzira heltzean, antolatutako txango batzuk (zazpi kaleak, Guggenheim, Castro) gorabehera, inor ez doala zombie moduan terminaletik irteten diren heldu berriei ostatu edo aisialdiko zerbitzurik eskaintzera. Soilik tipo bat fotokopia kutre batzuk banatzen, girientzat gosariak prestatzen dituen Baiona tabernakoa.

Pasajearen %95 britishak dira, gutxienak hemengoak. Langileak, aldiz, hemengoak dira gehienak -120 inguru-, beste 20 portugaldarrak eta gainontzekoak Britainia Handikoak. Orotara 200 bat langile doaz bidaia bakoitzean. Zer gertatuko da hemengo 120 inguru lanpostuekin? Harrerako arduradunak esan zigunez, beste linearen bat bilatzen ari omen dira portua eta aldundia. Azken hauek P&Ori erositako bono batzuen bila dabiltza ere eta, bitartean, langile bakoitza bere irtenbidea ari da bilatzen… Euren iritziak ere agertzen dira beste bideo honetan:

P&Ok dio azken urteotan linea honi etekina ateratzeko ahal izan duten guztia egin dutela. Gurean behintzat arrakasta gutxi izan du jendartean. Horren lehenengo arrazoia salneurri altuak izango dira, seguraski, baina publizitate gutxi egon da, presentzia gutxi gizartean. Webgunea ere ez da batere intuitiboa, ez du eskaintza berezirik erakusten, ezta prezio merkeagoak ikus daitezkeen egutegirik, Vueling edo Easyjeten ikus daitezkeenen moduan.

Joan-etorria 350 libera inguru kostatzen da, oso garestia, baina itsasaldien egutegiko datak kontutan hartuta, data ezberdinak probatuta,  joan-etorri merkeak topa ditzakegu ekainaren 8an, 11n, 17an… 96 euroren truke (120 € kanpoaldeko gela hartuz gero). Horiek edo Travelclub-en eskaintza azken aukerak izan daitezke Bilbo-Portsmouth-Bilbo bidea egiteko. Guztiz gomendagarria da, beraz, anima zaitez eta zorte ona baleekin!

Telefonoz Eroski Movilera deituta informatu nintzen uneko tarifarik onena eskuratzeko baldintzez. Esan zidatenez, aurretik Eroski Fundazioko kide izan edo euren Visa Red txartela eduki beharra zegoen tarifa hori eskatu ahal izateko. Bada, egun horretan bertan egin nuen txartelaren eskabidea. Aurrerapenez egin nuen eskabidea, internauta naizenez, Internet bidez eta, euskalduna naizenez, euskaraz. Uste dut aukera horietako batek eragina izan duela sinatzeko paperak hiru hilabete geroago heldu izanarekin. Sinatuta eta eskatzen zidaten nominaren fotokopia erantsita bidali nituen.

Ondoren, beste bi hilabete igaro ziren berririk gabe. Duela hiru aste, txartela heltzen ez zela ikusita, deitu egin nuen Visa Red Eroskiren txarteleko telefonora. Itxura denez, Eroskik Santander bankuarekin (ez galdetu niri zergatik ez laboralarekin) daraman Red txartelaren zerbitzu hori hirugarren enpresa batek kudeatzen du, Grupo Konecta izeneko madrildarrak. Deitu eta orduan azaldu zidaten dokumentu gehiago bidali behar nituela: kooperatibista nintzenez errenta aitorpena ere bidali behar nien, beste jendearentzat nahikoa izaten den nominaz gain. Dokumentu horiek eskatuak zizkidatela zen euren txosteneko informazioa, horregatik ez zidatela deitu.  Ez zen egia, inork ez baizidan deitu. Baten batek suertea izan duen arren, Internet bidezko eskaerak askoz motelago tramitatzen dituztela ere esan zidaten. Hori egia dela badakit. Ba omen daukate pertsona bat arratsaldez, Internet bidez bidalitakoak kudeatzeko, eta beste bat euskaraz egiteko, baina ez dira pertsona bera eta, akaso izapiderik ez zen egongo baldintza biak (estreinakoz?) suertatuz gero.

Bidali nien errentarena ere, ohar batekin:

Nik deitu ostean telefonoz eskatu didazuen moduan, honekin batera doakizue nire errenta aitorpenaren deklarazioa.

Ez dakit noiz pentsatuta zenuten zerbait falta zitzaidala esatea, baina URRIAN egin nuen eskaera sarean, ta duela hilabete bidali nizuen sinatuta formularioa nominarekin. Gainera, hemen daukat zuek bidalitako gutuna eta testualki, zera dio: “dni.aren fotokopiarekin batea sarrialdi justifikantea (nomina, zahar sari edo errenta deklarazioa) adjuntatu behar duzue”. Bata EDO bestea dioenez, nik diru-sarreren justifikantea (nomina) bidali nuen, nahikoa izango zelakoan. Argi dago gaizki idatzita dagoela (bestelako akatsez gain). Beraz, gutuna zuzentzeko eskatzen dizuet, ni bezala izapideak sarean eta euskaraz egitea aukeratzen dutenek ez dezaten besteek baino gehiago itxaron beharrik izan.

Adeitasunez

P.D. Kooperatibista garenoi besteei baino dokumentu gehiago eskatzeak ironikoa dirudi, gainera, kooperatiba batengandik etorrita.

Aste honetako ostegunean heldu zitzaidan zorioneko VISA txartela. Azkenik! Orangerekiko permanentzia aspaldi bukatua dut eta irrikaz nengoen hainbeste laguni gomendatutako Eroski Contigora pasatzeko aukera behingoz izango nuelako, urtean aurreratuko nituen euroekin a zelako planak egingo nituen! Astelehenean bertan, faltarik gabe, Hiper Eroski batera joateko asmoa neukan, frantses multinazionala utzi eta euskal kooperatiba baten telefonia zerbitzua erabiltzen hasteko desiatzen nengoen…

Hara non gaur sartu naizen Eroski Movilen webgunean, tarifak bere horretan dauden ikusteko eta, nire atsekaberako, Contigo hori ez da agertzen jada, 15 zentimoko beste bat baizik. Aldatu dituzte tarifak aste honetan. Urduri, euren telefonoa markatu dut eta (aurreko biei bezala tarifa non dagoen euskaraz galdetu diedan hirugarren) telefonistak esan dit abenduaren 31 arte zela eskaintza hori. Niri inork ez zidala hori esan azaldu diot, eta Interneten egin nuela eskabidea. Berak argitu dit tarifa hori urte bukaera arte eta saltoki fisikoetan eskatutakoei gorde egin zaiela, geroago aplikatzeko bazen ere. Nik esan diot inork ez zidala horrelakorik esan eta berak saltoki fisikoetan bakarrik erreserbatzen zela (nola erreserbatuko zidaten, hala ere, baldintza den txartela oraindik ez baneukan?), sentitzen duela baina tarifa hori dagoeneko ez dagoela indarrean. “Eskerrik asko deitzeagatik”, agur.

Errepasatuz: eskatu didaten guztia egin dut, txartela eskatu, dokumentuak bidali, pazientziaz itxaron… Eta orain galdetzen diot nire buruari: zertarako hainbeste pazientzia, hainbeste tramite, dei eta email, emango ez didaten tarifa bat lortzeko? Saltokietan eskatu dutenei bai, gorde zaie contigo tarifa hori, baina Internet bidez egin dugunoi ezer ez, itxaronaldi luzeaz gain.

Hori eskatzeko baldintza zen beraien txartela Internetez eskatu eta bost hilabetera ematen badute, gainera, euren inkonpetentzia norberak ordaindu behar du orain. Tontoa ni, eskabidea Interneten eta euskaraz egiteagatik. “Egin zitekeelako” egin nuen, sobera denboraz, eta orain hemen nago, larunbat arratsalde gozoa galtzen, haserrea teklekin askatuz. Orain pentsatzen dut red txartel hori zaborretara botako dudala, zertarako emango nituen hainbeste buelta? Aaargh! Nazkatu nauten beste basko batzuk, oraingoan inkonpetentziagatik. Banoa Pepephoneko espainolengana, zer erremedio.

Gainera, gauzak errazteko Jolicloud express aukera ematen digu ezer hondatu gabe probatzeko. Windows-en gaudela, Jolicloud express jaitsi eta programa bat gehiago bailitzan instalatzen dugu. Prozesua egin ostean ordenagailua berrabiarazi eta kitto, aurrerantzean pizten dugun aldiro emango digu aukera Jolicloud edo Windows kargatzeko. Dell txiki honen ezaugarri guztiak ezagutu ditu eta denak funtzionatzen du: wifiak, soinuak, atsedenak… Bideoak  ikusi eta musika entzun, dena egin daiteke. Euskara aukera daiteke ezarpenetan hizkuntza moduan eta, Jolicloud-en (hodeian klikatuta) izena emanez gero, oso era errazean eguneraketak eta programa berriak eskuratzeko interface batera sartuko gara. Twitter, Facebook, Bittorrent eta horrelako aplikazio berezi asko dakartza ere Jolicloud sortak.

Txiki hauek ekarri ohi duten Windows 7-ren bertsioak, murritza izan arren, RAM memoriako gigabyte horren gehiena hartzen du (625 mega), programak exekutatzeko soilik 300 mega utziz. Aldiz, irudiotan ikusten denez, Jolicloud instalatu ostean, sistemak Windows 7k baino askoz gutxiago jaten du (211 mega). Berriz, Firefoxen bideo bat ikusten eta aldi berean Spotifyn musika entzuten egonda (bai, funtzionatzen du) 330 mega erabiltzen ditu bakarrik ordenagailuak. Beraz, Jolicloud-ekin agur birusei (eta antibirusei), agur buruko minei eta agur Bill Gates jaunari!

Ocondesign-en bidez ezagutu dut gaur Michael Paul Smith-en lan bitxia Flickr-en. AEBetako barnekaldeko hiri txiki batekoak diruditen argazkiak egiten ditu, nahiko retroa, hori bai, amerikarren bizimoduko 50eko hamarkadako urte zoriontsuetako hiri horretako argazkiak baitira.

Benetako argazkiak dira, bai, baina ez erabat. Kalean hainbeste auto klasiko topatzeko Kubara joan beharra zeukan seguraski eta ez, Michael ez da etxetik mugitu. Eskala txikiko modelo oso sinesgarriak egiteaz gain, argazkietarako kalean kokatzen ditu eta hondoko paisaiarekin nahasiz egiantza lortzen du.

Bere argazkien diapositiba aurkezpenak merezi du bisita: Herriko tailerra eta ondoan aparkatutako auto zaharrak, edurtutako gaueko paisaia, Hopperren Nighthawks koadroa gogora ekartzen duten eszenak… Argazki batzuetan bera ere agertzen da, sinets dezagun trikimailua dela, eta bere eredu zenbaitetan barrabaskeriak egiten aurkituko dugu Theresa Thompson laguna.

Ondo ulertzen dut Verneren sentipena, bidaiaren parte oso garrantzitsua baita bidaiaren aurrekoa, kilikagarria oso. Irakurtzeko eta idazteko grina ere sentitu dut… Baina ez, ni ez naiz konforme geldituko lehorrean. Plazerrak asmatzeaz gain, berauek bizitzea ere garrantzitsua dela uste dut. Horixe bera pentsatuko zuen Vernek, azkenerako hainbat bidaia egin baizituen belaontzian.

Kontua da, belaontziko bidaia hainbeste ilusiorekin prestatu eta azkenean lehorrean utzi bainau eztarriak, neure Akilesen orpoak. Ez da lehenengo aldia oporretara makal heltzen naizena, zer egingo diogu! Etzi Amsterdamera joango naiz, hala ere, bide ez hain erromantikoa erabiliz, ea zer kontatzen duen Perloi jaunak. Mendekua mamurtzen ari naiz egunotan eta bueltatuko naiz, Edurne Pasaban eta McArthur bezala. Ordura arte belan praktika pixkat hartu nahi nuke.

Eta bitartean, bidaia osteko kontaketak ere, esperientziaren zati dira, azkena, transmisioa. Horregatik gustatzen zait Levando Anclas. Hasieratik erakarri ninduen Roge Blascoren irratsaioak eta, konturatu orduko 26 urte beteko ditu asteon. Imaginazioa eta gogoa pizten du entzuleengan eta, imaginazioarekin bidaiatu beste erremediorik izan ez duten Marco Polo frustratu askoren kontsolagarri ezeze, seguru nago bidaiari amorratu asko sortu dituela urte hauetan. Entzuten geratuko naiz…

Orain urtebete Gazako aterabide guztiak itxi eta eraso bortitza egin zuen Israelek bertan. Milioi bat lagun baino gehiago biltzen dituen kontzentrazio eremu gainpopulatua bilakatutako lurralde horretan zeuden atzerritarrei kanporatzeko aholkua eman zien Israelek Berun urtua operazioa abiatu aurretik. Egitear zeuden sarraskiaren nazioarteko lekukorik ez zuen nahi Gazan. Kazetari atzerritar bi geratu ziren soilik, israeldarren aginduari kasu egin gabe: Alberto Arce eta Al Jazeerako kazetari bat. Hilabetean 1.400 lagunen bizitzak eraman zituen erasoak, zibilak gehienak. Arce Gazako ospitalean egon zen eta erasoen helburu bilakatutako anbulantzia gidariekin ibili zen grabatzen. Izua eta biztanleen ezinegona islatzen dira irudiotan.

Goiburua George Orwellen kontakizun batean oinarrituta dago, autoritate kolonialaren indarra erakutsi beharraren inguruko parabola dena. Funtsean, Erased, wiped off the map dokumentalaren irudi berak dira, Arce ekoiztetxe batentzat egiten ari zena. Nonbait, ideiaz aldatu eta mezuaren zabalkundea hobesteko modu irekia bultzatzea otu zitzaion, ohiko bide itxia baztertuz. Normalki honelako dokumentalak publikoarengana heltzeko aukera murritzak dituzte, egileak atarramendua atera nahi izaten diolako: lehenengo jaialdiz jaialdi aurkeztu (horietako gehienek argitaratu gabea izatea eskatzen dute), gero DVD formatoan saldu eta, konturatu orduko ihartu da lorea, amaitu da berritasuna eta lagun gutxik ikuskatu dute edukia akabuan.

Arcek eta bere lantaldeak, berriz, zabalkundeari lehentasuna emanez, sarean eta elkarlanean oinarritutako banaketa esperientzia interesgarria jarri du abian, edukiei Creative Commons lizentzia ezarrita: Global Screening Day – Global Screaming for Gaza ekimena antolatu dute, mundu mailan tokian tokiko proiekzioak antolatzeko deialdi irekia, nork bere herrian edo auzoan hitzordua jarriz. Webgunean eman dezakegu gure hitzorduaren berri eta, ondorengo eztabaidan partekatutako ideiak ere webgunean plazaratzeko eskatzen digu lantaldeak.

Iragarri bezala, filma Interneten doan ezarri dute, edonork eskuratzeko moduan. Bittorrent programekin jaitsi daiteke filma osorik Divx formatoan eta hainbat hizkuntzatako azpidatziak ipintzeko aukerarekin. DVDaren ISO irudia ere jaitsi daiteke, horrekin berregin ahal izango dugu bideo DVD konbentzionala. Inoiz torrent bat jaitsi ez duenak, uTorrent bezeroa erabiltzea da Windowsen (Mac-erako ere badago). Hala ere, DVDa erosteko modua dago eta egongo da tokian tokiko proiekzio horietan, 12 euroan, Eguzki Bideoak ari baita DVDa banatzen. Esperientzia berri honek harrera handia izan du eta Creative Commons sarearen aipamen berezia jaso du To Shoot an Elephant-ek.

Deialdia, beraz, datorren astelehenerako da mundu osoan. Gurean hainbat lekutan antolatzen ari dira proiekzioak. Esaterako, irratia.com-ek antolatuta, Bilboko Kafe Antzokian izango dugu 19:30ean, irratsaioa amaitu eta berehala beraz. Aurretik mintzagai izango dugu gaia zuzenean irratsaioan, Eguzki Bideoak taldeko lagunekin solasean.