'iritziak' ataleko artxiboak
Aste biko oporraldiaren buelta gogorra izan dut Kafe Antzokian, Josetxo Anitua lankidearen derrepenteko galerak harritu eta hunkitu gintuen denok asteazken goizean. Zaila egiten zait ezer idaztea, dagoeneko gauza asko idatzi direnean, baina Josetxo Anitua ikusi nuen azken aldiarekin geratuko naiz. Siniestro Totalen kontzertuko eguna izan zen, Errioxatik lagun batzuk etorri ziren eta, hain zuzen, kontzertu ostean disko jartzailea zelako musika aukera aproposa jartzen ari zen aipatu zidaten. Aurretik beste zenbaiti bezala, harrotasunez erantzun nien Josetxo Anitua zela, Cancer Moon taldeko kantaria izandakoa eta musikaz asko dakien tipo mitikoa zela nabarmendu nuen. Gure Josetxo miresten nuen -miresten dut- eta eragiten zuen miresmen horren zati handia bere izaera bitxiari zor zion.
Atzo funeralean bere harreman sare handi eta anitzaren isla bat ikusi ahal izan zen, eta jendearen ahoetan komentario berdinak: nolakoa zen Josetxo, holakoa, halakoa… Konklusioa: inork ez zuela guztiz ezagutzen Josetxo. Azken finean bera irekia eta era berean erreserbatua zen. Tipo ausarta zela azpimarratuko nuke nik, oso xumea eta lotsatia izanik aurre egiten ziolako lotsa horri eszenatoki gainean katarsi baten bidez bere burua transformatzeko. Sortzailea zen horretan ere Josetxo.
Bart gauean, gauaren erdian Bilbora heltzean, botxoa ikusten zen Egirleta gainetik eta, zeruan, hirira begira zegoen ilargiak ohi baino tamaina handiagoa zuela iruditu zitzaigun…
Apirilak 25, 2008
Soldata igoera lortuta greba amaitu dute Vietnamen fabrika bateko langileek. Bai, orain arte hilean irabazten zituzten 59 dolarrak baino sei dolar gehiago irabaziko dute aurrerantzean Nike markarentzat kirol oinetakoak egiten dituen enpresa horretako langileek. Eurek lau txakur txikiren truke egin eta Nikek mundu osoan saldu, marka ipinita. Orohar, Txinan baino %30 gutxiago kobratzen dute langileek Vietnamen, horregatik azkenaldion hainbat enpresek bertan ezarri dituzte fabrikak. Ez komunismoa, ezta demokrazia burgesa ere: marken produkzio eta kontsumo sistema dugu mundu osoan hedatzea lortu duen botere sistema globala.
Bitartean irakurtzen dugu Nike-ri lekua kendu diola Applek kontsumitzaileen markarik maitatuenen sailkapenean. Ezberdin pentsatzeko eskatzen zigun marka alternatiboa benetan ez pentsatzeko eta kontsumitzeko agindu nahi digun ipotx saltzaile arrunt moduan ageri zaigu orain. Duela urte batzuk marken boterea salatu zuen Naomi Klein kazetariak No Logo liburu bikainean, nola anti, underground eta alternatibo mozorrotzea sistema bera saltzeko amarrua baino ez den… Ea orain egiten duten enpresa gorrotatuenen ranking bat, seguru horko izen asko zerrenda bietan ikusiko baititugu.
Apirilak 10, 2008
Sabotaiak antolatzeaz akusatuta 1962ko abuztuaren 5ean atxilotu zutenetik 27 egun, sei hilabete eta sei egun eman zituen Nelson Mandelak espetxean. 1985ean Pieter Botha presidenteak askatasun pertsonala eskaini zion borroka armatuaren eskubideari publikoki uko egitearen truke. Ez zuen amore eman berak eta gartzelan jarraitu zuen beste bost urtez. 1990ko otsailaren 11an askatu zuen azkenik Hego Afrikako afrikaner gobernuak, terroristekin sekula negoziatuko ez zuela esan zuen gobernu berak. Gogoan dut 80etako albistegietan Mandelari buruzko albisteren bat ematen zuten aldiro aspaldiko zuri-beltzezko argazkia erakusten zutela.
Zornotzako Gatza presoak urtarrilaren 14an berdindu zuen Nelson Mandelaren marka eta oraindik barruan dago. Ez dakit zehazki hala den baina honez gero egun Europan gartzelan urte gehien eman dituen presoa dela entzun dut. Bera epaitzeko erabili zuten kode penal zaharraren arabera aspaldi etxean behar zuen, baina Parot doktrina aplikatu ziotenez gero, 30 emateko bidean da eta hemen ez da ezer gertatzen. Bere zuri-beltzezko argazki aldatu gabeak Mandelarena gogoratzen zidan, harik eta berriki modernoagoa den batengatik aldatu duten arte. Alde ederra dago, barruan ere denbora pasatzen den seinale.
Sabotaiak egiteaz akusatuta Plentziako Fernando Etxegarai, Pinki, 1987ko apirilean atxilotu zuten eta aurtengo urtarrilaren 4an askatu, barruan 20 urte eta 8 hilabete eman ostean, gehienak. Doktrina famatua aplikatu zioten beldur zen baina ez zen hori gertatu eta kalera irten ahal izan zuen. Bi hilabetez Bilboko kaleak zapaldu, lagun zaharrak ikusi-ikutu eta gure gizartean izan diren hainbat aldaketa bertatik bertara ezagutu ahal izan ditu. Bere burua egoera berrian kokatu orduko jaso du zaplastekoa: Madrildik etorri da ostera barrura sartzeko agindua, doktrina famatua ezarrita. Oso gazte nintzela eraman zuten eta ez nuen bera kalean ezagutzeko aukerarik izan, urte batzuk geroago lokutorio bateko kristalaren bidez baino. Azkenik, duela aste batzuk kalean ikusi nuenean artean ez genekien zer etorri behar zitzaion. Duela urte batzuk baino zaharrago ikusi nuen, halabeharrez, baina begirada gaztea nabarmendu nion estrainekoz ikusten zituen hainbat gauzari so egitean, aspaldiko argazkikoa bezain gaztea. Orain, askatasunaren eztiak frogatuta, berriro beste bost bat urtez nahi diote zigorra luzatu, barrura edo sasi artera bultzatu, urte hauen guztien ondoren atsedena ondo merezia zuen amari bakea kendu.
Lehengoan Txillardegik salatzen zuenez, bidegabekeria onartezina da presoekin gertatzen ari dena, baina ez dirudi aurki presoen panorama aldatuko denik. EAJ eta PSOEren arteko negoziazioetan bidegabekeria honen inguruko kexurik ez da azalduko, euskal presoek ez dute atzean nazioarteko presiorik, presoen aldeko manifestazioak sekula baino makalagoak ikusten ditut, Espainian batzuen zein besteen gobernuek nor baino nor gogorrago arituko dira presoekin, gurean ez alderdi abertzaleek ez ETAk ez dirudi presoen egoera hobetzeko ezer egingo dutenik…
Testu hau argitaratzeko nintzela ikusi dut GARAn elkarrizketa egin diotela Pinkiri, bideoa ere badago Youtuben bere adierazpenekin:
Martxoak 30, 2008
Aste santua Bilbon, berriro ere, katarroarekin eta atertu barik euria bota eta bota, sekulako plana. Aurrekoetan bezalaxe, baina ilunago eta turista gutxiagorekin aurtengoan hala ere. Berriz jasan behar izan ditugu bertoko jatortzat aurkezten dizkiguten nazarenoen prozesioak. Batez ere Palankatik igaro eta ustezko puta zahar batek saetak kantatzen dituenekoa saldu nahi digute erakarpen jatortzat. Ez dut telebistan-eta horren jatortasunari buruzko eztabaidarik entzun, xenofobia hitzari beldurragatik akaso, ezta prozesio hauek frankismoak ezarri zituela aipatzen duenik ere ikusi. Seguraski gerra aurretik zerbait egiten zen, bai, baina Bilbon diren segizio eta kofradia gehienak frankismoarekin hasi ziren, hori egia da.
Kofradiak 40ko urteetan sortu ziren eta, Joseba Zulaika antropologoak Bilbao acabado (PDF) saioko bere artikuluan dioenez, 50etan ahalegin berezia egin zuen elizak ardi galduak berriz kontrolatzeko. Frankismo betean, “misiolarien eremua” bihurtu zen Bilbo ordena erlijiosoen pasio misiolariarentzat. “Misioa” predikariak eliztarren pekatari kontzientziak astintzen zituzten garizuma ostean, astebeteko saio espiritual dramatiko batzuen bidez. Sermoi amaitezin eta deprimenteak botaz eta derrigorrezko aitorpen saioetan bekatuak aitorraraziz, zirenak eta ez zirenak. Zulaikak garai beretsuan “Sevillatik ekarrita Bilbon ezarri ziren segizio barrokoak” aipatzen ditu. Hala kontatu dit 84 urteko izeko batek, Bilbon jasangaitza egiten zen giroa egunotan: taberna gehienak itxita, zine guztiak ere, dekretu bidez. Ondo pasatzeko aukerarik gabe, mezak eta errosarioak biderkatu egiten ziren… Ariketa izpiritualak izeneko jarduera ere bazen, pekatu guztiak aitortu eta lelo atzerakoiak errepikatu behar ziren jardunaldi beldurgarriak… Beste garai batean bizi gara, gaitzerdi. Baina eskerrak bazkoa heldu den.
Martxoak 26, 2008
Egun zoroa izan dut gaur eta ez dut oraino aukerarik izan irudia jartzeko. Irratian ere mintzatu gara honen inguruan, ez dut askoz gehiagorik esango. Egunkari librea genuen, orain libre nahi dugu Egunkaria. Bost urte pasatu dira idazteko eta irakurtzeko egunkaririk gabe geratu nintzela, bost urte pasatu dira gertatzen ari zela sinistu ezinik iratzarri ginela, sarean.com honi bidea eman zion bidegabekeria gertatu zela, Martxelo bezalako gizon sendoa negarrez eta dardarka ikusi nuela, Martin Ugalde atxilotuko ote zuten beldur nintzela, hurrengoak nortzuk izango ziren-ginen pentsatzen serio aritu nintzela… Eta guztia biharamun egun batean.
Gogoan dut biharamun eguna zela otsailaren 20 hura, bezperan Manu Chao eta Fermin Muguruza izan genituelako Kafe Antzokian, Jai Alai Katumbi express harekin, lau-bost orduko kontzertu zoroan. Biharamunean errepikatu zuten emanaldia oso ezberdina izan zen. Egun osoko kolpearen ostean antzokia pankartez eta animo oihuz beterik, Egunkariaren aldeko kontzertua bilakatu zen jai hura.
Baina gogoratzen ditut orduko eta geroko beste hainbat kontu ere. Esaterako nire herrian orduz gero atzera gertatu ez den erantzun bateratua gertatu zela, kolore, eta jatorri askotako jendeak Egunkaria aurrera zioen kamiseta jantzita zeramala… Eta pentsatu nahi dut epaituek, euskararen komunitate honentzako lan egiteagatik umiliatu, zafratu eta torturatu zituzten horiek, Damoclesen ezpata buru gainean duten horiek, gure elkartasun mugagabe, gogor, tinko, bero eta gozoa sentituko dutela epaitegian, atzera begiratu gabe ere denok hor gaudela, eurengandik metro erdira zutik. Hori sentituko dutela epaileak bakoitza bere izenagatik deituko dituenean.
Otsailak 20, 2008
Igandea da eta etxean nago katarroarekin. Herenegun 77 urteko ibilbide demokratikoa duen euskal alderdi bat legez kanpo utzi zuten (bigarrenez, lehenengoa 1937ko ekainean izan baizen). Oraingoan ez da Ferrolen jaiotako militar espainiar bat izan, tankeen eta fusilen poderioz. Ez, oraingoan Jaenen jaio eta Madrilen bizi den funtzionario espainiar batek paper bat sinatuta lortu du, Madrilgo bere bulegotik mugitu gabe, telematikoki. Gaur, barrabaskeri horren kontra manifestatu nahi zutenak kolpatu eta sakabanatu dituzte bertoko beste funtzionario batzuek, funtzionario-virrey-vedette berak Madrildik aginduta.
Biolentzia bidezko estrategia antzu eta okerrak kritikatu eta arbuiatu behar diren bezalaxe, euskal alderdiek eta gizarteak salatu behar dute salbuespen egoera hau. Tamalez alderdiek ez dute ezer egingo, ideien ilegalizazioa bultzatzen dutenen eta profitatu nahi dutenen artean banatzen baitira. Gizarteak salatu behar du ideien kriminalizazioa. Pelotazoak entzuten dira kalean, helikopteroa teilatu gainean dugu, manifestariak GPS bidez kokatzen. Jende asko normaltasunez ari da poteatzen, furgonetak paretik ziztuan pasatzen diren bitartean… Second life zertarako? Bertan bizi gara, demokrazia birtualean.
Buzzin in my head: Euria ari duela. (Sagarroi), edo No time for love (Hertzainak).
Otsailak 10, 2008
Aste batzuk lehenago Mekoletan izan ginen eurekin eta kanta bat eskaini ziguten grabatzeko, kantu baten aldaera bat, hobe esan. Eguenean, berriz, Gu Ta Gutarrak taldearen emanaldia izan genuen Bilboko Kafe Antzokian, gutarrak eta gutar gonbidatuak edo extragutarrak. Gustokoa dute emanaldi bakoitzean tokian tokiko lagunen bat eurekin aritzea eta horrela dabiltza Euskal Herrian batera eta bestera, lagunak egiten eta lagun zaharrekin kantuan. Bilboko kontzertuan Rafa Rueda eta Jose Angel Irigarai izan ziren gomitatuak. Rafak Unaik egindako letra duen bi musu kantua jo eta abestu zuen bakarka. Jose Angelek berriz, gutar ez direnen zerrenda luze baina luuuuzea egin zuen, hiztegia kalifikatibo deskalifikatiboz hustuta. Orgia batera deitu zutela eta ea noiz hasi behar zuen galdetu zuen, hori despistea… Aitor gitarra jotzailea ordezkatzen etorritako Bixente Martinez ere ederto aritu zen gitarrarekin, baita slide guitar moduan jo zuen doinu batean ere.
Izan zen iritzi kritikoagorik, baina niri bikaina iruditu zitzaidan kontzertua, bedar gozoaren lurrinak bitarte. Denetarik egon zen, Historiaren Taberna poutpourri- irudimentsuan bezalaxe. Atera kontuak, bertsotan ere aritu ziren Bixente, Xanpe eta Josu! Zazpi eskaleren bertsio bat egin zuten, bluesak, bakarkako kantuak, crescendoak eta une dizdiratsuak ere izan ziren… Ahaztua nuen ia, baina bukaeran Unaik gogorarazi zigun duela urtebete teklista moduan bertan egindako debuta… Enfin, debutamadre pasatu nuen nik. Ostean, trago artean, post bat idatziko nuela agindu nien eta hemen dago, ez dezatela gero esan berba jan dudanik. Hemen duzue ere, guretzako egindako kantua entzuteko moduan, baita Flickr-era igo ditudan pare bat argazki ere.
Abenduak 2, 2007
Dear Mr Keith Johnson:
I hope you have enough time to read this open invitation letter amidst the storm your libel on the Basque language has caused. I was abroad when it was published and I must confess I am surprised by the great response your story got in English from Basque scholars, translators, bloggers (1), (2), politicians, citizens and many other friends of the Basque people from all over the world who felt really offended by your deceptive text. Obviously you underestimated the ability to of the Basques to respond, the same way you looked down on their language and culture.
Yes, we Basque-speaking people (as many other speakers of minoritized languages and indigenous peoples) have historically suffered the disrespect from those who, being ignorant of ours, think their culture is superior and their language developed enough to express higher intellectual concepts. Since Pierre de Lancre’s times we’ve had to watch how this kind of ilustrious visitors often scorned our language and culture using terms such as shepherds, rural people, peasants, etc.
I know you came via Madrid and that explains most of the usual biased and misleading ideas reflected on the story you wrote for WSJ. You are not an innocent visitor who meets the Basques for the firts time. You’ve been living in Madrid for years now and I know it was there where you acquired all those prejudices. Unfortunately they were not first invented by you, its something we usually get from Spanish nationalist press (last sample on yesterday’s El Mundo). The use ot the term Inquisition is quite ironic (well, it wasn’t you, right?) when it is indeed something invented by Spanish medieval clergy and many Basque shepherds were burnt alive by that Spanish institution just because they had a different culture, language and traditions.
Well, I will not insist in the lines of reasoning against your statements which have already been replied by many others. Just let me tell you that, despite your intention, we like the idea of being a people of sheepherding tradition, we are proud of it as Basque shepherds have traditionally been aknowledged as hard working people in countries like the USA, Argentina or Australia.
But now I would like to invite you to attend an event on the Basque Internet (sorry, we do not have a Basque aboriginal name for this net but we use it) we are organizing: the Basque Digital Shepherds’ Meeting. Well, we were planning it before your story appeared, but you gave us the inspiration for the headline.
The Basque blogosphere is quite a lively community, it has its own digg, social bookmarking, Youtube, aggregator… And hundreds of active bloggers. We try to reflect this community’s activities on irratia.com, a weekly broadcasted then podcasted live radio show in Basque about new technologies, music and social issues.
On december 5 we will air our #100 podcast-show and we will celebrate this by webcasting a special show live from a theatre stage in Bilbao. There will be a bit of everything besides some interviews on stage: music, theatre sketches, video clips and video greetings from other places… Basque bloggers will gather there as a Beers&Blogs meeting and there will be DJs music until late. It will be like a Sheepherding bloggers meeting, a kind of digital akelarre, if you wish. Well, if you dont attend you’ll never know what it is like.
You’ll meet friendly mandazain, astazain, ahuntzain, artzain, txerrizain… We are Basque human shepherds, not androids, and we still dream of real (not electric) Sheep. We’ll also have a gift for you if you come: an issue of Xamar’s Orhipean book bearing the signatures of all attending Basque bloggers. And if you do not… Well, anyway, we will hand it over to you.
Yours sincerelly
Jabi Zabala
Patxi Gaztelumendi
Azaroak 26, 2007
Edo zergatik ordaindu programa txar bategatik (doako) aukera hobeak egonda?
Ordenagailu berria erostean asko erreparatzen diogu abiadurari: zenbat Megahertz, RAM, bira minutuko… Alde handia dago prezioan plaka xumea jarrita AMD Sempron (edo Intel Celeron) xumea dakarren makinaren eta azken prozesagailua dakarren pepinoaren artean (ez ordea hainbeste erabiltzaile gehienok egingo dugun erabilera emanda). Gauza bera plakarekin eta txartel grafikoarekin, ezta? PC City edo MediaMarkt-eko saltzaile maltzurrak abiadurari buruzko datuak ematen dizkigu eta, honetaz gehiegi ez dakigunez, dendatik 1.200 euro gastatuta aterako gara, Pixar estudioetan erabiltzeko moduko makina daukagula.
Saltzailearen abilidadeaz gain, hemen sarritan oharkabean pasatzen den faktore erabakigarria dago jokoan: erosten dugun makina erosten dugula, gerora ezarriko diogun antibirus softwareak erabakiko du noraino mugatu eta motelduko dugun makina horren ahalmena. Sistema eragileak ere baldintzatzen du (esaterako Windows Vistak makinaren memoria eta lan ahalmena XPk baino askoz gehiago jaten du), baina oraingoan antibirusari erreparatuko diogu.
Aukerarik txarrena irudikatzen jarrita, horrelako misil bati Panda Software ezartzea Ferrari bat erosi eta Seat 600 baten gurpilak ipintzea bezalakoa da nire iritziz. Hainbat antibirus probatuta nago eta hori da egiaztatu ahal izan dudana. Virus.gr webguneak egindako sailkapenean Panda 25. lekuan ageri zen, beste batzuk (tartean doako antibirusen bat) askoz hobeto ageri ziren bitartean.
Orduan zergatik erosten du Panda jendeak? Ezjakintasunagatik eta hemengoa delako, punto. Hemengoa izate horrekin nazkatu xamar nago, Euskaltelek bezala hemengo enpresa horiek eskatu bai, atxekimendua eskatzen digute, bandera (ez dakigu zein) harrotzen digute, baina abantailak ez dira inondik ere ikusten… Azkenean gure dual core indartsua kafetera bihurtzen da Panda atzealdean lanean ari delako, arazoak sortzen dira sareetara konektatzeko, hainbat programa erabiltzeko… Ez aipatzeagatik uneoro ageriko zaizkigun ohar intrusibo bezain alferrekoak.
…Eta gainera ederki kobratu egiten digute, bai, hemengoontzat abantaila handirik ez, beraz. Alternatibak badaude ere, ezagunenetako batzuk Panda bezain txarrak dira gutxienez: McAfee, Norton… Fuera! Azterketa gehienetan Kaspersky goian ageri da eta bere erabiltzaileak orokorrean oso pozik daude berarekin. Ez da asko nabaritzen, detekzio mailarik onenak ditu… Dudarik gabe dendetan daudenen artean onena da Kaspersky eta ordainduzkoen artean bera eta Nod32 omen dira onenak.
Doako aukerak hobeto
Baina doako alternatibak ere badaude. Esaterako, gezurra badirudi ere, oraintsu arte AOLk Kasperskyren doako bertsio bat banatzen zuen Active Virus Shield goiburupean. Hori da nik instalatuta daukadana eta, benetan, telebistako konpresa eta tanpoi miragarri horiek bezalakoa da: ez zara instalatuta daukazula konturatzen. Alabaina, Kasperskyrekiko tratua abuztuan hautsi eta McAfee bihurtu da orain AOLk ematen duena. Nahi duenak hor dauka McAfee ordaindu barik eskuratzea, firewall eta guzti.
Baina nik erregalatuta ere ez nuke McAfee erabiliko, beste alternatiba batzuk ere badirelako. Batzuek Antivir darabilte eta AVG beste hainbatek eta, orohar, iritzi onak irakurri ditut hauen gainean, doakoak direla kontutan hartuta. Hala ere, doako antibirusen artean nire aukera une honetan Avast! antibirusa da. Gaztelaniaz edo frantsesez instalatu dezakegu eta ez du makina gehiegi moteltzen. Aurrekoek bezala, eskatzen diguten bakarra e-posta helbide bat da (erregistroko gakoa bidaltzeko) eta, erabilera ez komertziala egingo dugula ziurtatzen badiegu, urtebeteko doako harpidetza izango dugu, eguneraketak-eta arazorik gabe eskuratuz.
Beraz, doako beste zenbait antibirus ere badiren arren (BitDefender ez zitzaidan batere gustatu), nik azken hiru aukera hauek hartuko nituzke kontutan (hirurak probatu ditut, baita aurretik aipatu ditudan guztiak ere). Hala ere, besteen esperientziak ere kontutan hartzekoak direnez, bakoitzak konta dezala berea. (Ohar bedi irakurlea Windows sistemaz ari garela, birusak garatzen diren ur zikinen inguruneaz alegia).ç
Buzzin in my head: Dancing in the moonlight (King Harvest)
Urriak 10, 2007
Euskaltzaindiaren egoitza berton ezartzeaz gain, Bilboko udala lan itzela ari da egiten euskara bantuaren sustapenerako. Gaur jakin dut kanpainia musikala abian jarri duela, aurten bigarrenez, jaietako sexu erasoak ekiditeko-edo. Musikan inspiratutako leloa asmatu dutela esan du kanpainia aurkeztu duen zinegotziak: “Si sí, sí. Si no, no” dio letra handietan eta, txikiago, kanpainiaren lelo nagusiaren azalpen musikala: “Solo se toca en clave de sí“. Euskaldunok mila adibidek justifikatua dugunez euskarazko bertsioari beldurra, txarrenerako prestatu naiz, susmatzen bainuen klabe musikal hori soilik kanpainiaren erdarazko bertsioarentzako izango zela, bertsio nagusiarentzako alegia. Kostatu zait baina azkenik lortu dut nire beldurrak konfirmatuko zituen aldaera baskoa aurkitzea: “Bai beti da bai. Ez beti da ez. Ukitu, baiezkoan baino ez“. Musikarik eta graziarik gabeko leloa, baneteuanba!
Tira, euskararen eta publizitatearen arteko ustezko bateraezintasun horiek askotan aipatu dira Euskara eta publizitatea blogean eta beste hainbat gunetan. Imaginaziorik gabeko itzulpena baino askoz txarragorik bada: erabat txarto idatzitakoa. Atzo bertan, areatzako zubi ondoan HIESaren aurkako kanpainia bateko kondoia eskaini zidaten… Irakurri nuenean nire euskararen oinarriak kulunkatzen hasi ziren, perpausaren ordena bezalaxe: “Lo hago sin condón” erdaraz, “Nik kondoi egiten gabe dut” euskaraz. “Pues va a ser que NO” erantzuna erdaraz, “Ezetzean nago” euskaraz. Beste internauten iruzkinak irakurtzean pentsatu dut bi adibideon arteko harreman ezkuturen bat egon litekeela forma bera aukeratu izanagatik. Konturatu naiz, halaber, lehenengo adibidearen euskarazko aldaerak ez duela erdarazkoaren mezu zehatz bera adierazten, baiezkoan ukitu horrekin: “baietza izango duzula uste baduzu, abante”, ezta?
Dena dela euskaldun zorrotz eta haserreraren rola utziko dugu, Aste Nagusia gaizki euskaratutako kanpainiak baino askoz gehiago baita. Beti geratuko zaigu abusztuan Arriagara joateko aukera, sarrerak salmenta bukatu ez bada bederen.
Abuztuak 21, 2007
Aurreko idatziak
